روزی که باران آمد

بارانم امیدوارم هر چقدر هم که بزرگ شدی بازم روحت مثل یه کودک پاک بمونه ...

امروز سحر که بیدار شدیم و من نماز نخوندم از بابا پرسیدم چرا من گاهی اینطوری میشم بجای اینکه مسائل رو حل کنم صورت مسئله رو پاک میکنم وقتی کارای دانشگاه رو انجام نمیدم کلا کلاس نمیرم وقتی رابطم با خدا خوب نمیشه بجای صبوری کلا نمازمو تعطیل میکنم آخه چرا وقتی امروز صبح حاضر نبودی بیای مهد کودک بجای راضی کردنت بهت دروغ گفتم , منو ببخش , متنفرم از اینکه به شما دروغ بگم ولی نمیدونم وقتی بابا عجله داره که بره سر کار و باید شما رو هم ببره مهد چطور تو اون زمان کم راضیت کنم . . . خدایا آخه چرا نشونهات برام کافی نیست امروز از اون روزاست که ازخودم متنفرم , خسته ام , وقتی درگیریهام زیاد میشه اینطوری میشم و  هیچ کاری رو درست انجام نمید...

دیشب باهم رفتیم پارک و رفتی سرسره بازی کنی یه سرسره ای بود که پله های نرده ای داشت اولش میترسیدی ازش بالا بری ولی بعدش وقتی دیدی که یه بچه کوچیکتر از خودت با زحمت تونست ازش بالا بره شما هم تلاشتو کردی و موفق شدی بعدش رفتیم یه سرسره دیگه یه نرده هایی کنارش داشت برای بچه های  بزرگتر از شما منم اومدم بهت کمک کردم که موفق شدی از اونم بالا بری و چقدر ذوق کردی وقتی دیدی تلاشت نتیجه میده .و من فهمیدم وقتی قبلا میگفتی نمیتونم و من هم اصراری نمیکردم که بیشتر تلاش کنی چه اشتباهی . . . دخترم بهت قول میدم برای تقویت اعتماد به نفست بیشتر تلاش کنم   ...

چند روز پیش رفتم برای باران یه کفش خریدم که  وقتی مهد میره بپوشه چون کفشای اسپورتش تقریبا کوچیک شده خلاصه یه کفش پسندیدم که خدا رو شکر نمونه غیر از صورتیشم موجود بود وقتی گرفتم دستم احساس کردم وزنش زیاده ولی فروشنده گفت تو پا اینطور احساس نمیشه بلاخره خریدم و اولین روز که رفتیم مهد پای باران کردم دیدم باران مثل ربات راه میره فکر کردم خوب یه خورده سنگینه عادی میشه تا اینکه ظهر رفتم دنبال باران دیدم بازم بد راه میره گفتم مامان درست راه برو گفت کفشم پامو درد میاره فکر کردم داره ناز میکنه الکی با کفشش ور رفتم گفتم حالا خوب شد که بچه بیچاره تائید کرد یکم بعد گفت مامان بغلم کن که منم بغلش کردم اومدم خونه کفششو از پاش...

بعد از کلی گشتن مهد اندیشمندان کوچک پسندیده شد اینم عکس دومین روز مهد کودک باران (بدلیل اینکه عکسای اولین روز خواب آلود شده)     ...

با تاخیر یک هفته ای عکس روز دختر و گلهایی که باباش براش خریده ...

بچه که بودیم دلمون با دیدن کارتونهای تلوزیون که اونم فقط عصرا پخش میشد خوش بود اونم با تلوزیون سیاه وسفید که اگه تکالیف مدرسمون انجام نمیدادیم از دیدنش محروم بودیم یادش بخیر با چه چیزایی دلخوش میشدیم با دختر داییم توی کمد کهنشون میرفتیم و پولدارترین پرنسس ها میشدیم , یه بطری آب و چندتا میوه می گرفتیم به خیال خودمون میرفتیم تو باغ نزدیک خونشون پیک نیک , به عروسکای ارزون و آدامس خرسی رضایت میدادیم ولی حالا بچه ها با ماشین شارژی و عروسکای که شاید اندازه خرج یک سال بچه های ندار قیمت داره فقط یک روز راضی و خوشحال اند این فقط خصوصیت بچههای الان نیست بزرگترها هم همینطورند اما دخترم این حرفا رو زدم که بگم فریب این دنیای رنگ...